"Księga luster" E.O. Chirovici

"Księga luster" E.O. Chirovici to powieść, której trudno przydzielić kategorię. To kryminał, ale sposób przedstawienia wątku kryminalnego sprawia, że daleko mu do klasycznych kryminałów, choć w tym wypadku paradoksalnie, im dalej, tym korzystniej.

Intryga kryminalna jest ciekawa i już ona sama mogłaby z powodzeniem wypełnić fabułę, gdyby taka była decyzja autora:

W 1987 roku w swojej pięknej, położonej nad jeziorem, odosobnionej posiadłości zostaje zamordowany prowadzący badania nad ludzką psychiką, profesor Joseph Wieder. Ponieważ jest ekscentrycznym samotnikiem podejrzenie pada na kilka osób, z którymi współpracował - w tym studenta Richarda Flynna. A jednak po przedwczesnym stwierdzeniu, że motywy zbrodni były czysto rabunkowe, śledztwo zostaje zamknięte, a losy osób związanych wcześniej z profesorem rozchodzą się. Niemal trzydzieści lat później Flynn odkrywa coś, co w jego przekonaniu rozwiązuje zagadkę śmierci profesora. Okrywa to w ... sobie. Przypomina sobie fakt, który dla zbrodni ma kluczowe znaczenie.

W klasycznym kryminale Flynn rozpocząłby w tym momencie śledztwo na własną rękę i udowodnił winę mordercy, co przyniosłoby mu satysfakcję i sławę.

Ale decyzją autora - Richard Flynn nie był niespełnionym detektywem, a niespełnionym pisarzem. Zamiast przekazać nowe informacje policji, w trzy miesiące napisał powieść życia, opisując w niej własne spojrzenie na tę tragedię, a manuskrypt wysłał do znanego agenta literackiego.
A w zasadzie połowę manuskryptu i to ten fakt jest początkiem wszystkich dalszych wydarzeń.

"Inicjały zbrodni" i "Zamknięta trumna" Sophie Hannah

Uwielbiam kryminały Agathy Christie. Nie przekonasz mnie, że daleko im do współczesnych kryminałów, które pod płaszczykiem intrygi kryminalnej przekazują prawdę o życiu i najpoważniejszych problemach społecznych. Cóż, są książki, dzięki którym poznasz otaczający cię świat, ale są i takie, dzięki którym będziesz miał szansę choć na moment się od niego oderwać.

Przenieść w czasie. Zanurzyć w klimacie angielskiej wsi, gdzie każdy gest współtowarzysza ma znaczenie, a ludzie są tak u w a ż n i w kontaktach z drugim człowiekiem, tak bardzo zwracają na siebie uwagę, że aż się im zazdrości tego skupienia.

Niestety wszystkie książki Agathy mam już za sobą, niektóre nawet kilka razy. Dlatego z radością sięgnęłam po dwie książki Sophie Hannah, wybranej przez rodzinę Agathy, by pisała nowe przygody Poirota, we właściwym dla oryginału stylu i konwencji.

"Do trzech razy śmierć" Alek Rogoziński

„Do trzech razy śmierć” to pierwsza książka Alka Rogozińskiego, którą przeczytałam. 

Kupiona pod wpływem pewnej internetowej grupy wsparcia, do której dołączyłam licząc na wyleczenie z nałogowego kupowania książek, a czego skutki są niestety idealnie odwrotne J.

Moje wymagania co do tej książki były bardzo wysokie, bo byłam już „zarażona” zachwytem nad Autorem przez Szacowne Grono Grupowiczów, znałam jego ( zobowiązujący przecież ) przydomek „Księcia Komedii Kryminalnej”, a przede wszystkim uczestniczyłam nie raz w jego transmitowanych na żywo szaleństwach z Magdaleną Witkiewicz, zatem wiedziałam, że poczucie humoru ma. Pozostawało więc jedynie sprawdzić, ile tego dobrego znalazło się w książce.

"Zbrodnia w szkarłacie" Katarzyna Kwiatkowska

Może lektura tego bloga zaprowadzi Cię do wniosku, że podoba mi się wszystko, to co czytam :) Nic bardziej mylnego, ale umówmy się  - o "bylejakich", według mnie, książkach tu nie poczytasz. 

Dziś więc znów pozytywnie - kolejny tom kryminału retro:

"Zbrodnia w szkarłacie" Katarzyny Kwiatkowskiej 

Wydawnictwa Znak z połowy ubiegłego roku.

Trochę klimatem przypomina mi kryminał "Panią naszą upiory udusiły" Jerzego Siewierskiego, której nigdy tu nie opisywałam, zgodnie z zasadą, że piszę tylko o tych książkach, które mieszkają na moich półkach na stałe. Trochę, ponieważ jest dużo lepsza. Jest jednym z tych kryminałów, w których Autor nie traci swojej weny i energii na drobiazgowe opisy zbrodni, a skupia się raczej na przywracaniu prawidłowego porządku świata. 

"Żniwa zła" Robert Galbraith

             W tym tygodniu "Żniwa zła". To trzecia już część cyklu o prywatnym detektywie Cormoranie Strike'u i jego sekretarce Robin, a jednocześnie pierwsza, jaką przeczytałam. Przeczytałam i mam z tą książką problem, bo minęło już kilka dni, a ja nadal nie wiem, czy ona mi się podobała :) , a ściślej rzecz biorąc, co na dłużej zapamiętam - jej mankamenty czy zalety. 

                       Zacznę od zalet.

"Zabójstwo Rogera Ackroyda" Agathy Christie

 Dzisiaj Bohaterką Półki :) będzie najbardziej według mnie interesująca książka Agathy Christie  

"Zabójstwo Rogera Ackroyda". 

       Dlaczego ta? 

    Mamy tu wszystko, czego oczekujemy od kryminałów Agathy Christie i za co je lubimy, choć wszystkie powielają pewien schemat. 

      Mamy więc: urocze miasteczko, w którym wszyscy się znają i klimat starej, dobrej angielskiej wsi, gdzie w powietrzu wisi wilgoć i tajemnica. 

     Jest zamknięty krąg osób, z których co najmniej jedna dokonała tytułowego, haniebnego czynu i z których zdaje się, że żadna zrobić tego nie mogła. 

  Jest wreszcie niezastąpiony Herkules Poirot, którego egocentryzm jest mniejszy jedynie od możliwości intelektu i młody, błyskotliwy doktor Sheppard, który asystuje detektywowi w rozwiązaniu zagadki, będąc jednocześnie narratorem opowieści. (W tej akurat części zastępuje etatowego asystenta Herkulesa  - majora Hastingsa, który też zwykle spisuje przygody detektywa).

       Czemu więc ta akurat część jest taka wyjątkowa? 

    Bo poza wyśmienicie opisaną zagadką jest tu też, co się rzadko zdarza w kryminałach, wiara autora w inteligencję czytelnika, więcej  - gra z czytelnikiem, taki logiczny flirt. Dopiero, gdy odkryte zostanie rozwiązanie zagadki widzimy, że to jedyne możliwe rozwiązanie, a jednocześnie rozwiązanie to przyjmujemy z niedowierzaniem.

        Dość powiedzieć, że to jedyny kryminał, który zaraz po przeczytaniu zaczęłam czytać jeszcze raz -  pewna, że autor musiał popełnić jakiś błąd logiczny. Wierzcie mi  - nie popełnił!

      Przeczytajcie "Zabójstwo Rogera Ackroyda", nawet gdyby to miał być jedyny kryminał Agathy Christie, który przeczytacie. Nawet jeśli nie czytacie kryminałów w ogóle lub kryminałów tej akurat autorki. Ten przeczytajcie - chociażby dlatego by zobaczyć za co Agatha Christie została wykluczona z klubu zrzeszającego autorów powieści kryminalnych.

Książka przeczytana w ramach wyzwań: "Ocalić od zapomnienia"